«..ستايش براي خداست كه ما را به راه توبه رهنمون گرديد، و از احسانِ او بود كه ما بدان راه افتاديم. و اگر از نعمت‌هاي او به همين يك نعمت بسنده كنيم، باز هم نعمت دادنش نيكو، احسانش در حقّ ما بس بزرگ، و بخشش او از شمار بيرون است.

قسمتهای قبلی

در قسمتهای قبلی درمورد حوادث پس از مرگ پیامبر(ص) خواندیم و اینک ادامه زندگینامه حضرت علی (ع)

...ماهها و شايد سالها بعد مردى از بنى اسد از او پرسيد:«چرا مردم شما را از خلافت باز داشتند،حالى كه بدان سزاوارتر بوديد؟»فرمود: «برادر اسدى،نا استوارى و ناسنجيده گفتار.اما تو را حق خويشاوندى است. بدان!خودسرانه خلافت را عهده‏دار شدن و ما را كه نسبت برتر است و پيوند با رسول خدا استوارتر،به حساب نياوردن،خودخواهى بود.گروهى بخيلانه به كرسى خلافت چسبيدند و گروهى سخاوتمندانه از آن‏چشم پوشيدند.داور خدا است و بازگشتگاه روز جزاست.»  

...از راهنمايى كسانى كه پيش از وى مسند خلافت را به خود اختصاص دادند،دريغ نمى‏فرمود.و آنجا كه بايست مصلحت را مى‏نمود.و آنان هم بارها گفتند كه اگر تو نبودى ما تباه مى‏شديم .عمر مى‏خواست خود همراه سپاهيانى كه به ايران مى‏رفتند براه افتد.على بدو گفت: «تو همانند قطب بر جاى بمان و عرب را چون آسيا سنگ گرد خود بگردان و به آنان آتش جنگ را برافروزان كه اگر تو از اين سرزمين برون شوى عرب از هر سو تو را رها كند و پيمان بسته را بشكند،و چنان شود كه نگاهدارى مرزها كه پشت سر مى‏گذارى براى تو مهمتر باشد از آنچه پيش روى دارى.»

و در جنگ با روميان بدو چنين گفت: «خدا براى مسلمانان عهده‏دار شده است،حوزه مسلمانى را نيرومند سازد،تا حرمت‏شان مصون ماند،آن كه آنان را يارى كرد حالى كه اندك بودند،و كسى نبود كه يارى‏شان كند،و دشمنان را از آنان بازداشت حالى كه شمارشان كم بود و كسى نبود كه بازشان دارد،زنده است و نميرد .هر گاه خود به سوى اين دشمن روى،و با آنان روبرو شوى و رنجى يابى،مسلمانان تا دورترين شهرهاى خود ديگر پناهگاهى ندارند،و پس از تو كسى نيست تا بدو رو آرند.مردى دلير را به سوى آنان روانه گردان و جنگ آزمودگان و خيرخواهان مسلمانان را با او برانگيزان،اگر خدا پيروزى داد چنان است كه تو دوست دارى و اگر كارى ديگر پيش آمد بارى تو جاى خويش مى‏دارى .»

در سالهاى گوشه‏نشينى به گردآورى قرآن،پرداخت و آن را چنانكه بر رسول(ص)نازل شده بود فراهم آورد.على(ع)در ميان ياران پيغمبر بيگمان در شناخت قرآن و گشودن مشكل‏هاى آن يگانه بود و پيوسته مسلمانان را به خواندن قرآن و دانستن معنى آن ارشاد مى‏فرمود.در اين باره چنين فرمايد: «قرآن بياموزيد كه نيكوترين گفتار است و آن را نيك بفهميد كه دلها را بهترين بهار است و به روشنايى آن بهبودى خواهيد كه شفاى سينه‏هاى بيمار است و آن را نيكو تلاوت كنيد كه سودمندترين بيان و تذكاراست.»

.... بسا مشكل كه پيش آمد و خلفا و صحابه در آن درماندند،سپس على را خواندند و او آن مشكل‏ها را گشود.ستم‏ها را با شكيبايى تحمل فرمود و گاه مردم را هشدار مى‏داد كه:

«آنچه را فرا يادتان آوردند به فراموشى سپرديد،و از آنچه‏تان ترساندند خود را ايمن ديديد .پس انديشه درست از سرتان رفته است،و كارها بر شما آشفته.» ...

یرگرفته  از كتاب علي از زبان علي

نويسنده:مرحوم دكتر جعفر شهيدي

حضرت علی (علیه السلام):

دلها نيز چونان بدنها مي‏ميرند، پس براي زنده ماندنشان سخنان حكمت آميز و نغز جستجو كنيد.